د
شانس پیروزی سناتور جان مک کین در انتخابات ریاست جمهوری امریکا بیش از باراک اوباما است. این جمله شاید در نگاه نخست منطقی به نظر نرسد؛ محبوبیت حزب دموکرات امریکا در شرایط فعلی و بر اساس آمار و ارقام RealClearPolitics حدود 8 درصد از حزب جمهوری خواه بیشتر است. باراک اوباما نیز بر اساس نظرسنجی ها، پس از کنوانسیون دو حزب جمهوری خواه و دموکرات، بین 2 تا 4 درصد از مک کین پیش است. به رغم همه این نظرسنجی ها که به جز مایکل مور کارگردان جنجالی هالیوود، تقریباً هم دموکرات ها و هم جمهوری خواهان نسبت به صحت آنها اعتماد نسبی دارند، قانون انتخاباتی امریکا به گونه ای است که شانس پیروزی مک کین ـ پیلین را در برابر اوباما ـ بایدن افزایش می دهد.
بر اساس قانون انتخاباتی فعلی در امریکا، تصمیم اول و آخر را آرای مجلس الکتورال میگیرد. هر کدام از کاندیداها که 270 رأی الکتورال یا بیش از آن را از آن خود کند، ریاست جمهوری امریکا را بدست خواهد آورد. بعضی ایالت ها همچون کالیفورنیا 55 و برخی دیگر همچون داکوتای شمالی تنها 3 رأی در مجلس الکتورال خواهند داشت. پس از برگزاری انتخابات، آرای هر ایالت بدون توجه به ایالت های دیگر، بصورت مستقل شمارش خواهد شد و هر کاندیدایی که 50 درصد یا بیشتر از آرای مردم آن ایالت را بدست آورده باشد، تمام آرای الکتورال آن ناحیه را در مجلس نهایی خواهد داشت. به عنوان نمونه، اگر یک نامزد انتخاباتی 51 درصد آرای ایالت کالیفورنیا را بدست آورده باشد، تمام 55 رأی آن ایالت را در مجلس نهایی خواهد داشت.
اما نکته دیگری که پرداختن به آن، زمینه ساز ادامه بحث و تحلیل انتخابات ریاست جمهوری در امریکا است، گرایش عمومی مردم در برخی ایالت هاست. فارغ از اینکه چه دلایلی این رویکرد مردمی را سبب میشود، ایالت های مرکزی وجنوبی امریکا تقریباً همگی حامی جمهوری خواهان و ایالت های ساحلی امریکا در شرق و غرب، جانبدار دموکرات ها هستند. به جز مواردی که نامزدهای ریاست جمهوری، اقبال عمومی گسترده ای را با خود داشته باشند، در رقابت های نزدیک، عموماً آرای این ایالت ها ثابت و مشخص است. این موضوع استثناهایی نیز دارد. به عنوان نمونه، محبوبیت بیل کلینتون در رقابت های انتخاباتی برای ریاست جمهوری امریکا در سالهای 92 و 96 آن اندازه بالا بود که توانست آرای برخی از ایالت های مرکزی امریکا که گرایشی جمهوری خواهانه داشتند را نیز به خود جلب کند. کلینتون برای دوره نخست خود، 370 به 168 و در دوره دوم 379 به 159، پیروز انتخابات امریکا شد. از سوی دیگر می توان به حضور رونالد ریگان در انتخابات سال 1980 امریکا اشاره کرد. او آن اندازه قدرتمند پا در عرصه میدان نهاد که حتی آرای ایالت های همیشه دموکراتی چون کالیفورنیا را نیز از آن خود کرد. ریگان با به دست آوردن 489 رأی الکتورال در برابر 49 رأی نامزد دموکرات ها با اقتدار راهی کاخ سفید شد.
اما انتخابات سال 2008 امریکا نه شباهتی با رقابت های بیل کلینتون برای ریاست جمهوری دارد و نه قرابتی با محبوبیت گسترده ریگان در 1980. شرایط برای پیروزی دموکرات ها که پس از 8 سال دوری از کاخ سفید برای رسیدن دوباره به آن تلاش می کنند، آن اندازه حیاتی و نگران کننده است که نمی توان از هم اکنون پیروز انتخابات را به جرأت مشخص کرد. گروه انتخاباتی اوباما ـ کلینتون می توانست با اقتدار دموکرات ها را در انتخابات 2008 پیروزکند، اما این فرصت بسیار بزرگ را اوباما به سادگی از دست داد و تا چند سطر بعد، نشان خواهم داد که این اشتباه تاریخی به قیمت از دست دادن کرسی ریاست جمهوری ایالات متحده تمام خواهد شد.
رقابت نامزد جمهوری خواهان جان مک کین و باراک اوباما از ابتدا نزدیک و نفس گیر بود. جمهوری خواهان با درک این موضوع که محبوبیت حزب شان با اندک گرایش مردم به عملکرد جرج بوش، کاهش یافته است، رقابت های مقدماتی را در کوتاه ترین زمان ممکن به نتیجه رساندند. نامزدی مک کین از حزب جمهوری خواه از فوریه 2008 قطعی شد و این در حالی بود که هیلاری کلینتون با حمایت همسرش بیل کلینتون، رییس جمهور سابق ایالات متحده، حملات تند و تیز خود را به سوی کمپین باراک اوباما نشانه می رفت. با همه این اوصاف در ژانویه 2008، مک کین حمایت 39 درصد مردم امریکا و اوباما حمایت 45 درصد را از آن خود کرده بودند. در طول 9 ماهی که پس از آن گذشت، اوباما در بعضی مقاطع تا 8 درصد از مک کین پیش افتاد. مک کین نیز در چهار مقطع زمانی از اوباما پیشی گرفت اما هیچگاه فاصله آن دو از 8 درصد افزایش پیدا نکرد و این نشان می داد که انتخابات 2008، انتخاباتی نزدیک خواهد بود. بدین معنی که در این انتخابات، دیگر شاهد جانبداری ایالت های جمهوری خواه از نامزد دموکرات ها و حمایت ایالت های دموکرات از نامزد جمهوری خواهان نخواهیم بود. هر قدر بیشتر گذشت، ادعای اوباما مبنی بر اینکه آرای ایالت های جمهوری خواهان را نیز تغییر خواهد داد، مبدل به سرابی پوچ شد.
رقابت سرسختانه مک کین و اوباما از آپریل 2008، آخرین نظرسنجی، پیشی گرفتن مک کین با 3 درصد را نشان می دهد
در برخی از ایالت های امریکا، اینکه چه حزبی دست بالا را خواهد داشت هیچگاه مشخص نبوده است. امریکا بیش از 50 ایالت دارد و وجود چنین نواحی در آن دور از انتظار نیست. نیومکزیکو در انتخابات سال 2000، ایالتی دموکرات بود در حالی که در 2004، جمهوری خواه گردید. از سوی دیگر ایالت نیوهمشایر که در سال 2000 جرج بوش پسر اکثریت آرا را در آن بدست آورده بود، در سال 2004 ایالتی جانبدار دموکرات ها گردید. تحلیل ها و بررسی های متعدد و همینطور آزمون و خطاهایی که به قیمت از دست دادن انتخابات ها تمام شده است، دست این ایالت ها را برای کارشناسان سیاسی رو کرده است. آنها این ایالت ها را “battle ground” محسوب می کنند.
آمارها نشان می دهد که در سرتاسر ایالات متحده برای انتخابات سال 2008، شمار ثبت نام کنندگان دموکرات بین 12 تا 3 درصد از جمهوری خواهان بیشتر بوده است و میانگین فزونی دموکرات های ثبت نام کننده از جمهوری خواهان در کل کشور، 6/5 درصد بوده است. از آنجایی که در انتخابات های گذشته، شرکت جمهوری خواهان و دموکرات ها در پای صندوق های رأی کمتر از 2 درصد اختلاف داشته است می توان دریافت که نظرسنجی های کنونی بر اساس ثبت نام کنندگان، تا اندازه ای با آمار نهایی تفاوت خواهند داشت. گذشته از اینکه نظرسنجی ها نیز بین 1 تا 3 درصد محدوده خطا دارند، به علاوه هنوز تصمیم حدود 15 تا 20 درصد مردم امریکا مشخص نیست، می توان دریافت که این انتخابات از نوع انتخابات های نزدیک و رقابت در آن، سنتی خواهد بود. بعدها نشان خواهیم داد که این عوامل چگونه در نهایت ریاست جمهوری امریکا را مشخص خواهد کرد.
اکنون، ایالت هایی که در آنها مک کین با اختلاف چند درصد از اوباما پیش است، مشخص شده. اگر شمار جهوری خواهان شرکت کننده در انتخابات در این ایالت ها، کمتر از جمهوری خواهانی که از قبل ثبت نام کرده اند نباشد، که احتمال آن بسیار کم است، پیروزی مک کین در این ایالت ها قطعی است:
ایالت های قرمز رنگ، ایالت هایی هستند که مک کین از هم اکنون بااختلاف در آنها پیش است. ایالت های آبی رنگ نیز ایالت هایی هستند که اوباما با اختلاف در آنها پیش است. الگوی سنتی وابستگی ایالت های مرکزی و جنوبی به جمهوری خواهان و ایالت های حاشیه ای به دموکرات ها در این تصویر نیز به صورت کاملاً واضح به چشم می خورد. به عنوان نمونه، اوباما با اختلاف بیش از 16 درصد در نیویورک از مک کین پیش است. در سوی مقابل، مک کین نیز در ایالت های جنوبی تنسی، آلاباما و آرکانزاس اختلاف خود را به حدود 20 درصد رسانده است. ایالت های خاکستری رنگ، ایالت هایی هستند که هم اکنون صحنه نبرد دو نامزد انتخاباتی اند. اختلاف در این 11 ایالت بسیار اندک است و عملاً می توان گفت، نتیجه آرای مردم در آنها، ریاست جمهوری آینده امریکا را مشخص خواهد کرد.
این ایالت ها عبارتند از:
"نیوهمشایر، میشیگان، ایندیانا، اوهایو، ویرجینیا، میسوری، کارولینای شمالی، فلوریدا، کولورادو، نوادا و نیومکزیکو"
که روی هم رفته 137 رأی الکتورال خواهند داشت. ایالت پنسیلوانیا اگرچه گاهی آرای خود را نصیب جمهوری خواهان کرده است، به نظر نمی رسد با اختلاف 5 درصدی اوباما در نظرسنجی ها، آن را بتوان محل جدالی واقعی برای مک کین تلقی کرد.
با در نظر گرفتن این 11 ایالت به عنوان صحنه نبرد، مک کین به احتمال قطع 163 رأی الکتورال و اوباما 238 رأی الکتورال را از هم اکنون در اختیار خود دارند. این میزان آرای الکتورال تقریباً 100 درصد از آن نامزدها خواهد شد.
اما باستی دید که آرا در این 11 ایالت که نظرسنجی ها، آنها را نزدیک نشان می دهند چگونه رقم خواهد خورد. برای بررسی این پدیده لازم است که نگاهی به عوامل و فاکتورهای مؤثر در پیش بینی انتخابات و نتیجه آن داشت:
شیب جابنداری از مک کین: علاوه بر اینکه جمهوری خواهان عموماً در انتخابات نمایش درخشان تری از خود بروز می دهند و این را می توان در پیروزی بوش بر کری در سال 2004 ملاحظه کرد، اقبال طرفداران آنان نیز در بیشتر مواقع در لحظات آخر و پای صندوق های رأی بیش از دموکرات هاست. در کنار اینها، نکته ای که هم اکنون می توان مورد بررسی قرار داد، شیب جانبداری از مک کین در سه ماه گذشته بوده است. از ماه ژوئن که تکلیف رقابت درون حزبی هیلاری کلینتون و باراک اوباما مشخص گردیده است، اوباما در بسیاری از ایالت های سرنوشت ساز با کاهش محبوبیت جدی در برابر مک کین روبرو بوده است. این عامل در کنار دو عامل دیگر که به آنها اشاره خواهد شد، تهدیدی جدی برای اوباما محسوب می شوند.
در ایندیانا، محبوبیت اوباما در سه ماه گذشته از 50 درصد به 43 درصد، در کولورادو از 51 درصد به 45 درصد، در نوادا از 50 درصد به 44 درصد، در اوهایو از 49 درصد به 44 درصد، در نیوهمشایر از 48 درصد به 44 درصد، در ویرجینیا از 53 درصد به 46 درصد و در میسوری از 47 درصد به 42 درصد کاهش یافته است. در حتی پنسیلوانیا نیز اوباما در 3 ماه گذشته با 2 درصد کاهش آرا روبرو بوده است.
نمونه ای از کاهش آرای اوباما در دو ایالت سرنوشت ساز کلورادو و ایندیانا:
انتخابات دور دوم بوش: نکته دیگری که پرداختن به آن حائز اهمیت است، ایالت هایی از این 11 ناحیه سرنوشت ساز هستند که در آنها جرج بوش پسر، در دور دوم انتخابات خود در سال 2004 با اختلافی بیش از 5 درصد پیروز بوده است. از آنجایی که شرایط اقبال عمومی به جمهوری خواهان در سال 2004، بسیار نامناسب و محبوبیت بوش در حد پایینی حدود 47 درصد بوده است، می توان تصور کرد که در این ایالت ها، اوباما چالشی بسیار مهم در مواجهه با مک کین خواهد داشت که چهره ای میانه روتر از بوش به نمایش می گذارد و گرایش او به حزب جمهوری خواه و نئوکان ها از بوش بسیار کمتر است. جرج بوش در ایالت های فلوریدا، ویرجینیا، کولورادو، کارولینای شمالی، ایندیانا و میسوری با اختلاف هایی از 5 تا 15 درصد، نامزد حزب دموکرات را کنار زده و پیش افتاده است.
وقتی ایالت هایی که هر دو عامل یاد شده در آنها به چشم می خورد را در کنار یکدیگر قرار دهیم، در می یابیم که احتمال پیروزی مک کین در ایالت های ایندیانا، کولورادو، ویرجینیا و میسوری تا حد زیادی از اوباما بیشتر است. این ایالت ها که روی هم رفته 44 رأی الکتورال خواهند داشت، به علاوه در شمال امریکا واقع شده اند که در آن اثر مهم بردلی افکت، کار اوباما را بسیار بسیار دشوار خواهد کرد.
6 ایالت از 11 ایالت سرنوشت ساز که جرج بوش در سال 2004 با اختلاف 5 تا 15 درصد در آنها پیروز شد:
Bradley Effect بردلی افکت: زمانی که دست کم یکی از نامزدهای انتخاباتی رنگین پوست باشند، کارشناسان "بردلی افکت" را به عنوان عاملی مؤثر در انتخابات در نظر می گیرند. این عامل از آنجا خود را نشان داد که تام بردلی شهردار افریقایی امریکایی و دموکرات لس آنجلس در سال 1982 در حالی که در نظرسنجی ها حدود 20 درصد از نامزد جمهوری خواه پیش بود، ناگهان نتیجه انتخابات را از دست داد. بسیاری از کسانی که پای صندوق های رأی رفته بودند بعدها گفتند که از انتخاب یک افریقایی امریکایی به عنوان شهردار خود رضایت نداشتند. اگرچه جامعه امروز امریکا از دو دهه گذشته دستخوش تحولات مثبتی در زمینه حقوق سیاهان شده است، بسیاری معتقدند که این عامل هنوز نقشی هر چند جزیی در نتایج انتخاباتی امریکا ایفا می کند.
اوباما در انتخابات درون حزبی دموکرات ها، ایالت های سفید کالیفورنیا، نیویورک و نیوجرسی را از دست داد، اما ایلینوی را که خود سناتور آن بود، بدست آورد. بر اساس تحلیلRealClearPolitics اوباما به عنوان نمونه پیش از برگزاری انتخابات در نظرسنجی های کالیفورنیا بین 8 تا 13 درصد از هیلاری کلینتون پیش بود. کارشناسان معتقدند که علاوه بر بردلی افکت، عامل ناتوانی کمپین اوباما در ایالت های بزرگ نیز تأثیرگذار بوده است. اوباما بخش زیادی از پیروزی های خود را مرهون بازوهای اجرایی داوطلب خود است که در عرصه میدانی فعالیت می کنند. کارشناسان تأثیر این بازوهای تبلیغاتی را در انتخابات های بزرگ و شهرهای بزرگ زیر سوال برده اند و معتقدند که در حالتی که تمرکز کمپین اوباما به جای یک ایالت به چندین ایالت معطوف شود، آرای اوباما کاهش می یابد. اوباما در سه شنبه سرنوشت ساز انتخابات مقدماتی، در 1681 دلگیت، تنها 13 دلگیت پیش افتاد، یعنی 8 صدم درصد در حالی که پیش از آن، 6 درصد از هیلاری پیش بود.
کارشناسان سیاسی، تأثیر بردلی افکت را در حالت کنونی بین 5 تا 10 درصد تخمین می زنند. مهم ترین عامل مؤثر بر این موضوع، شمار رأی دهندگان رنگین پوست در ایالت مورد نظر خواهد بود. اگرچه شمار معدودی معتقدند که بردلی افکت بر روی کمپین اوباما تأثیر منفی نداشته است باید پذیرفت که از بین 11 ایالت BattleGround برای اوباما و مک کین، به جز نیومکزیکو، در 10 ایالت دیگر، حضور سفید پوستان در پای صندوق های رأی بسیار بیشتر از دیگر امریکایی ها چه سفید و چه اسپانیک خواهد بود. در حالی که در کل امریکا، شمار سفید پوستان غیر افریقایی و غیر اسپانیایی تبار، حدود 66 درصد است، در پنسیلوانیا، کمتر از نیم درصد رأی دهندگان افریقایی تبار خواهند بود و بالای 85 درصد آنان، سفید امریکایی تبار خواهند بود. این آمار در نیوهمشایر که اکنون یکی از صحنه های جدی نبرد است، به طرز چشمگیری رقم 94 درصد را نشان می دهد. یعنی شمار اسپانیایی تبارها و سیاهان در نیوهمشایر حدود 5 درصد است که یک دهم میانگین کل امریکا است. این میزان در ایالت های شمالی به عنوان نمونه در میسوری 17 درصد و در میشیگان 21 درصد را تشکیل می دهد که یه ترتیب یک سوم و نیمی از میانگین کلی امریکا هستند. بنابراین باید گفت از آنجایی که ایالت های سرنوشت ساز، شمار اندکی جمعیت سیاه پوست دارند، تأثیر مثبت بردلی افکت بر آرای اوباما قطعاً منتفی و تأثیر منفی آن بر میزان رأی اوباما تا حد معقولی محتمل است.
در ایالت های میشیگان و نیومکزیکو، کار برای مک کین دشوار خواهد بود. گرچه جرج بوش پسر، ایالت نیومکزیکو را در سال 2004 از آن خود کرد، در 2000 در آن ایالت متحمل شکست شد. محبوبیت اوباما هم اکنون در نیومکزیکو کاهش نیافته است و به علاوه، اثر بردلی افکت در آن ناحیه تا حد زیادی ناچیز به نظر می آید. از سوی دیگر در میشیگان، به جز اثر بردلی، عامل مؤثر دیگری، پیروزی مک کین را تضمین نمی کند بنابر این کار او در این ایالت نیز دشوار خواهد بود.
این دو ایالت، روی هم رفته 23 رأی الکتورال خواهند داشت و اوباما در صورت پیروزی در آنها با 261 رأی الکتورال، ریاست جمهوری امریکا را از دست خواهد داد. در ایالت هایی غیر از این دو، کار اوباما بسیار سخت و دشوار خواهد بود و نشان خواهیم داد که اوباما 9 ایالت از 11 ایالت سرنوشت ساز را از دست خواهد داد.
وی با احتمال قریب به یقین، فلوریدا را از دست خواهد داد، چه آنکه مک کین از هم اکنون در این ایالت بین 3 تا 5 درصد پیش است. در کارولینای شمالی مک کین، هم اکنون 4 تا 6 درصد پیشی گرفته است. این میزان اختلاف در ایندیانا 4 درصد و در میسوری حدود 7 درصد است. بدین ترتیب، با احتمال بالاتر از 95 درصد، مک کین 4 ایالت از 11 ایالت را با خود همراه دارد.
4 ایالت از 11 ایالت سرنوشت ساز که پیروزی مک کین در آنها تقریباً قطعی است:
در ایالت ویرجینیا، جرج بوش در 2000 و 2004 با اختلاف بیش از 8 درصد پیش بوده است. به علاوه که محبوبیت اوباما در این ایالت افت شدید و محبوبیت مک کین، رشد چشمگیری را نشان می دهد. از آنجایی که در این ایالت، احتمال بروز بردلی افکت نیز هست، آن را از هم اکنون می توان، جزو آرای مک کین محسوب کرد. در اوهایو نیز محبوبیت اوباما 5 درصد کاهش داشته و جرج بوش در هر دو انتخابات آن ایالت را بدست آورده است، با این تفاوت که مک کین از هم اکنون در اوهایو، حدود 1 درصد پیش افتاده است و امکان پدیده بردلی در آنجا نیز وجود دارد، اوهایو را نیز بایستی از هم اکنون جمهوری خواه دانست.
در نیوهمشایر، محبوبیت اوباما در سه ماه گذشته، افت شدیدی بیش از 4 درصد را نشان می دهد، به علاوه که در آن انتظار بردلی افکت از هر نقطه دیگری در امریکا بیشتر است. نکته مهم آن است که اوباما حتی با در اختیار داشتن نیوهمشایر که احتمال آن بسیار اندک است، 265 رأی الکتورال خواهد داشت که 5 رأی از میزان مورد نیاز او کمتر خواهد بود. بنابراین مک کین نگرانی خاصی از این ایالت نخواهد داشت. به علاوه که اوباما با داشتن نوادا نیز تنها 270 رأی را از آن خود خواهد کرد و سرنوشت اتخابات به دادگاه عالی امریکا کشیده خواهد شد.
دو ایالت باقیمانده کولورادو و نوادا هر دو از ایالت های سنتی جمهوری خواهان هستند که در آنها جرج بوش 5 تا 8 درصد از رقیب دموکرات خود در انتخابات قبل پیش بود. در این ایالت ها نیز محبوبیت اوباما به شکل چشمگیری در سه ماه گذشته کاهش داشته است. در هر دو ایالت 6 درصد. به علاوه که مک کین از هم اکنون در نوادا از رقیب خود پیشی گرفته است و در کولورادو نیز احتمال پیروزی او با رشد 5 درصدی در سه ماه گذشته و فاصله کنونی دو دهم درصدی بسیار زیاد است.
در نهایت می توان گفت که گرچه اوباما با 238 رأی الکتورال در شرایط کنونی، امید فراوانی به کسب ریاست جمهوری ایالات متحده دارد، برای بدست آوردن 30 رأی باقیمانده راه بسیار بسیار دشوار و سختی را در پیش دارد. در بسیاری از این ایالت ها، نظرسنجی ها از کاهش شدید محبوبیت او حکایت می کنند که بین 4 تا 6 درصد بوده است. بسیاری از این ایالت ها بطور سنتی جمهوری خواه بوده اند. مک کین، مومنتوم حرکتی اوباما را در این ایالت ها بدست گرفته است و حتی اگر نگوییم آن را از آن خود کرده، کار اوباما را با چالش هایی جدی روبرو کرده است. پدیده بردلی افکت هیچ تأثیری روی مک کین نخواهد داشت در صورتی که ممکن است، هر لحظه اوباما را در ایالتی که به آرای آن مطمئن بوده است دچار دردسر کند. در نهایت، مک کین، حربه جدیدی را نیز به معادلات انتخاباتی وارد کرده است. تقریباً همه کارشناسان بر این باورند که سارا پیلین، یار انتخاباتی او نه تنها اثری منفی بر کمپین مک کین نداشته بلکه اثرات مثبت حضور او، روز به روز افزایش می یابد.
می توان گفت که داستان اوباما و مک کین شباهت به دو رهرو دارد که قصد رسیدن به مقصدی مشخص دارند. یکی از آنها راهی را می رود که کوتاه تر اما پرخطر تر است و دیگری مسیری که بلندتر اما ایمن تر است. خطراتی که کمپین اوباما را تهدید می کنند؛ شیب نزولی شدید او، گرایش سنتی و همیشگی ایالت های سرنوشت ساز، پدیده بردلی افکت، حضور جدی تر جمهوری خواهان نسبت به آمار نظرسنجی ها، مأیوس شدن رأی دهندگان هیلاری و در نهایت انتخاب سارا پیلین از سوی مک کین و همینطور ضعف کمپین داوطلبان اوباما در پوشش های میدانی انتخابات بزرگ، شانس اوباما را در این انتخابات تا حد بسیاری کاهش داده است. نکته مهم درک این مطلب است که گرچه اوباما نقداً 238 رأی الکتورال دارد، در 9 ایالت از 11 ایالت سرنوشت ساز، اوباما با همه مشکلات فوق الذکر یک جا و در یک زمان روبرو است.
با همه این احوال هنوز دو ماه به انتخابات ریاست جمهوری امریکا در چهارم نوامبر باقی مانده است و در این فاصله کاندیداها سه بار با یکدیگر مناظره رو در رو خواهند داشت. هر یک از این سه مناظره می تواند نتیجه انتخابات را تا حدی تغییر دهد. 24 ام سپتامبر، مناظره رو در روی مک کین و اوباما که از شبکه CNN پوشش داده خواهد شد، دور جدیدی از وقایع را رقم خواهد زد که رییس جمهور بعدی امریکا را مشخص خواهد کرد.
روزبه بخشی ـ تهران ـ ایران
تابستان 87
شانس پیروزی سناتور جان مک کین در انتخابات ریاست جمهوری امریکا بیش از باراک اوباما است. این جمله شاید در نگاه نخست منطقی به نظر نرسد؛ محبوبیت حزب دموکرات امریکا در شرایط فعلی و بر اساس آمار و ارقام RealClearPolitics حدود 8 درصد از حزب جمهوری خواه بیشتر است. باراک اوباما نیز بر اساس نظرسنجی ها، پس از کنوانسیون دو حزب جمهوری خواه و دموکرات، بین 2 تا 4 درصد از مک کین پیش است. به رغم همه این نظرسنجی ها که به جز مایکل مور کارگردان جنجالی هالیوود، تقریباً هم دموکرات ها و هم جمهوری خواهان نسبت به صحت آنها اعتماد نسبی دارند، قانون انتخاباتی امریکا به گونه ای است که شانس پیروزی مک کین ـ پیلین را در برابر اوباما ـ بایدن افزایش می دهد.
بر اساس قانون انتخاباتی فعلی در امریکا، تصمیم اول و آخر را آرای مجلس الکتورال میگیرد. هر کدام از کاندیداها که 270 رأی الکتورال یا بیش از آن را از آن خود کند، ریاست جمهوری امریکا را بدست خواهد آورد. بعضی ایالت ها همچون کالیفورنیا 55 و برخی دیگر همچون داکوتای شمالی تنها 3 رأی در مجلس الکتورال خواهند داشت. پس از برگزاری انتخابات، آرای هر ایالت بدون توجه به ایالت های دیگر، بصورت مستقل شمارش خواهد شد و هر کاندیدایی که 50 درصد یا بیشتر از آرای مردم آن ایالت را بدست آورده باشد، تمام آرای الکتورال آن ناحیه را در مجلس نهایی خواهد داشت. به عنوان نمونه، اگر یک نامزد انتخاباتی 51 درصد آرای ایالت کالیفورنیا را بدست آورده باشد، تمام 55 رأی آن ایالت را در مجلس نهایی خواهد داشت.
اما نکته دیگری که پرداختن به آن، زمینه ساز ادامه بحث و تحلیل انتخابات ریاست جمهوری در امریکا است، گرایش عمومی مردم در برخی ایالت هاست. فارغ از اینکه چه دلایلی این رویکرد مردمی را سبب میشود، ایالت های مرکزی وجنوبی امریکا تقریباً همگی حامی جمهوری خواهان و ایالت های ساحلی امریکا در شرق و غرب، جانبدار دموکرات ها هستند. به جز مواردی که نامزدهای ریاست جمهوری، اقبال عمومی گسترده ای را با خود داشته باشند، در رقابت های نزدیک، عموماً آرای این ایالت ها ثابت و مشخص است. این موضوع استثناهایی نیز دارد. به عنوان نمونه، محبوبیت بیل کلینتون در رقابت های انتخاباتی برای ریاست جمهوری امریکا در سالهای 92 و 96 آن اندازه بالا بود که توانست آرای برخی از ایالت های مرکزی امریکا که گرایشی جمهوری خواهانه داشتند را نیز به خود جلب کند. کلینتون برای دوره نخست خود، 370 به 168 و در دوره دوم 379 به 159، پیروز انتخابات امریکا شد. از سوی دیگر می توان به حضور رونالد ریگان در انتخابات سال 1980 امریکا اشاره کرد. او آن اندازه قدرتمند پا در عرصه میدان نهاد که حتی آرای ایالت های همیشه دموکراتی چون کالیفورنیا را نیز از آن خود کرد. ریگان با به دست آوردن 489 رأی الکتورال در برابر 49 رأی نامزد دموکرات ها با اقتدار راهی کاخ سفید شد.
اما انتخابات سال 2008 امریکا نه شباهتی با رقابت های بیل کلینتون برای ریاست جمهوری دارد و نه قرابتی با محبوبیت گسترده ریگان در 1980. شرایط برای پیروزی دموکرات ها که پس از 8 سال دوری از کاخ سفید برای رسیدن دوباره به آن تلاش می کنند، آن اندازه حیاتی و نگران کننده است که نمی توان از هم اکنون پیروز انتخابات را به جرأت مشخص کرد. گروه انتخاباتی اوباما ـ کلینتون می توانست با اقتدار دموکرات ها را در انتخابات 2008 پیروزکند، اما این فرصت بسیار بزرگ را اوباما به سادگی از دست داد و تا چند سطر بعد، نشان خواهم داد که این اشتباه تاریخی به قیمت از دست دادن کرسی ریاست جمهوری ایالات متحده تمام خواهد شد.
رقابت نامزد جمهوری خواهان جان مک کین و باراک اوباما از ابتدا نزدیک و نفس گیر بود. جمهوری خواهان با درک این موضوع که محبوبیت حزب شان با اندک گرایش مردم به عملکرد جرج بوش، کاهش یافته است، رقابت های مقدماتی را در کوتاه ترین زمان ممکن به نتیجه رساندند. نامزدی مک کین از حزب جمهوری خواه از فوریه 2008 قطعی شد و این در حالی بود که هیلاری کلینتون با حمایت همسرش بیل کلینتون، رییس جمهور سابق ایالات متحده، حملات تند و تیز خود را به سوی کمپین باراک اوباما نشانه می رفت. با همه این اوصاف در ژانویه 2008، مک کین حمایت 39 درصد مردم امریکا و اوباما حمایت 45 درصد را از آن خود کرده بودند. در طول 9 ماهی که پس از آن گذشت، اوباما در بعضی مقاطع تا 8 درصد از مک کین پیش افتاد. مک کین نیز در چهار مقطع زمانی از اوباما پیشی گرفت اما هیچگاه فاصله آن دو از 8 درصد افزایش پیدا نکرد و این نشان می داد که انتخابات 2008، انتخاباتی نزدیک خواهد بود. بدین معنی که در این انتخابات، دیگر شاهد جانبداری ایالت های جمهوری خواه از نامزد دموکرات ها و حمایت ایالت های دموکرات از نامزد جمهوری خواهان نخواهیم بود. هر قدر بیشتر گذشت، ادعای اوباما مبنی بر اینکه آرای ایالت های جمهوری خواهان را نیز تغییر خواهد داد، مبدل به سرابی پوچ شد.
رقابت سرسختانه مک کین و اوباما از آپریل 2008، آخرین نظرسنجی، پیشی گرفتن مک کین با 3 درصد را نشان می دهد
در برخی از ایالت های امریکا، اینکه چه حزبی دست بالا را خواهد داشت هیچگاه مشخص نبوده است. امریکا بیش از 50 ایالت دارد و وجود چنین نواحی در آن دور از انتظار نیست. نیومکزیکو در انتخابات سال 2000، ایالتی دموکرات بود در حالی که در 2004، جمهوری خواه گردید. از سوی دیگر ایالت نیوهمشایر که در سال 2000 جرج بوش پسر اکثریت آرا را در آن بدست آورده بود، در سال 2004 ایالتی جانبدار دموکرات ها گردید. تحلیل ها و بررسی های متعدد و همینطور آزمون و خطاهایی که به قیمت از دست دادن انتخابات ها تمام شده است، دست این ایالت ها را برای کارشناسان سیاسی رو کرده است. آنها این ایالت ها را “battle ground” محسوب می کنند.
آمارها نشان می دهد که در سرتاسر ایالات متحده برای انتخابات سال 2008، شمار ثبت نام کنندگان دموکرات بین 12 تا 3 درصد از جمهوری خواهان بیشتر بوده است و میانگین فزونی دموکرات های ثبت نام کننده از جمهوری خواهان در کل کشور، 6/5 درصد بوده است. از آنجایی که در انتخابات های گذشته، شرکت جمهوری خواهان و دموکرات ها در پای صندوق های رأی کمتر از 2 درصد اختلاف داشته است می توان دریافت که نظرسنجی های کنونی بر اساس ثبت نام کنندگان، تا اندازه ای با آمار نهایی تفاوت خواهند داشت. گذشته از اینکه نظرسنجی ها نیز بین 1 تا 3 درصد محدوده خطا دارند، به علاوه هنوز تصمیم حدود 15 تا 20 درصد مردم امریکا مشخص نیست، می توان دریافت که این انتخابات از نوع انتخابات های نزدیک و رقابت در آن، سنتی خواهد بود. بعدها نشان خواهیم داد که این عوامل چگونه در نهایت ریاست جمهوری امریکا را مشخص خواهد کرد.
اکنون، ایالت هایی که در آنها مک کین با اختلاف چند درصد از اوباما پیش است، مشخص شده. اگر شمار جهوری خواهان شرکت کننده در انتخابات در این ایالت ها، کمتر از جمهوری خواهانی که از قبل ثبت نام کرده اند نباشد، که احتمال آن بسیار کم است، پیروزی مک کین در این ایالت ها قطعی است:
ایالت های قرمز رنگ، ایالت هایی هستند که مک کین از هم اکنون بااختلاف در آنها پیش است. ایالت های آبی رنگ نیز ایالت هایی هستند که اوباما با اختلاف در آنها پیش است. الگوی سنتی وابستگی ایالت های مرکزی و جنوبی به جمهوری خواهان و ایالت های حاشیه ای به دموکرات ها در این تصویر نیز به صورت کاملاً واضح به چشم می خورد. به عنوان نمونه، اوباما با اختلاف بیش از 16 درصد در نیویورک از مک کین پیش است. در سوی مقابل، مک کین نیز در ایالت های جنوبی تنسی، آلاباما و آرکانزاس اختلاف خود را به حدود 20 درصد رسانده است. ایالت های خاکستری رنگ، ایالت هایی هستند که هم اکنون صحنه نبرد دو نامزد انتخاباتی اند. اختلاف در این 11 ایالت بسیار اندک است و عملاً می توان گفت، نتیجه آرای مردم در آنها، ریاست جمهوری آینده امریکا را مشخص خواهد کرد.
این ایالت ها عبارتند از:
"نیوهمشایر، میشیگان، ایندیانا، اوهایو، ویرجینیا، میسوری، کارولینای شمالی، فلوریدا، کولورادو، نوادا و نیومکزیکو"
که روی هم رفته 137 رأی الکتورال خواهند داشت. ایالت پنسیلوانیا اگرچه گاهی آرای خود را نصیب جمهوری خواهان کرده است، به نظر نمی رسد با اختلاف 5 درصدی اوباما در نظرسنجی ها، آن را بتوان محل جدالی واقعی برای مک کین تلقی کرد.
با در نظر گرفتن این 11 ایالت به عنوان صحنه نبرد، مک کین به احتمال قطع 163 رأی الکتورال و اوباما 238 رأی الکتورال را از هم اکنون در اختیار خود دارند. این میزان آرای الکتورال تقریباً 100 درصد از آن نامزدها خواهد شد.
اما باستی دید که آرا در این 11 ایالت که نظرسنجی ها، آنها را نزدیک نشان می دهند چگونه رقم خواهد خورد. برای بررسی این پدیده لازم است که نگاهی به عوامل و فاکتورهای مؤثر در پیش بینی انتخابات و نتیجه آن داشت:
شیب جابنداری از مک کین: علاوه بر اینکه جمهوری خواهان عموماً در انتخابات نمایش درخشان تری از خود بروز می دهند و این را می توان در پیروزی بوش بر کری در سال 2004 ملاحظه کرد، اقبال طرفداران آنان نیز در بیشتر مواقع در لحظات آخر و پای صندوق های رأی بیش از دموکرات هاست. در کنار اینها، نکته ای که هم اکنون می توان مورد بررسی قرار داد، شیب جانبداری از مک کین در سه ماه گذشته بوده است. از ماه ژوئن که تکلیف رقابت درون حزبی هیلاری کلینتون و باراک اوباما مشخص گردیده است، اوباما در بسیاری از ایالت های سرنوشت ساز با کاهش محبوبیت جدی در برابر مک کین روبرو بوده است. این عامل در کنار دو عامل دیگر که به آنها اشاره خواهد شد، تهدیدی جدی برای اوباما محسوب می شوند.
در ایندیانا، محبوبیت اوباما در سه ماه گذشته از 50 درصد به 43 درصد، در کولورادو از 51 درصد به 45 درصد، در نوادا از 50 درصد به 44 درصد، در اوهایو از 49 درصد به 44 درصد، در نیوهمشایر از 48 درصد به 44 درصد، در ویرجینیا از 53 درصد به 46 درصد و در میسوری از 47 درصد به 42 درصد کاهش یافته است. در حتی پنسیلوانیا نیز اوباما در 3 ماه گذشته با 2 درصد کاهش آرا روبرو بوده است.
نمونه ای از کاهش آرای اوباما در دو ایالت سرنوشت ساز کلورادو و ایندیانا:
انتخابات دور دوم بوش: نکته دیگری که پرداختن به آن حائز اهمیت است، ایالت هایی از این 11 ناحیه سرنوشت ساز هستند که در آنها جرج بوش پسر، در دور دوم انتخابات خود در سال 2004 با اختلافی بیش از 5 درصد پیروز بوده است. از آنجایی که شرایط اقبال عمومی به جمهوری خواهان در سال 2004، بسیار نامناسب و محبوبیت بوش در حد پایینی حدود 47 درصد بوده است، می توان تصور کرد که در این ایالت ها، اوباما چالشی بسیار مهم در مواجهه با مک کین خواهد داشت که چهره ای میانه روتر از بوش به نمایش می گذارد و گرایش او به حزب جمهوری خواه و نئوکان ها از بوش بسیار کمتر است. جرج بوش در ایالت های فلوریدا، ویرجینیا، کولورادو، کارولینای شمالی، ایندیانا و میسوری با اختلاف هایی از 5 تا 15 درصد، نامزد حزب دموکرات را کنار زده و پیش افتاده است.
وقتی ایالت هایی که هر دو عامل یاد شده در آنها به چشم می خورد را در کنار یکدیگر قرار دهیم، در می یابیم که احتمال پیروزی مک کین در ایالت های ایندیانا، کولورادو، ویرجینیا و میسوری تا حد زیادی از اوباما بیشتر است. این ایالت ها که روی هم رفته 44 رأی الکتورال خواهند داشت، به علاوه در شمال امریکا واقع شده اند که در آن اثر مهم بردلی افکت، کار اوباما را بسیار بسیار دشوار خواهد کرد.
6 ایالت از 11 ایالت سرنوشت ساز که جرج بوش در سال 2004 با اختلاف 5 تا 15 درصد در آنها پیروز شد:
Bradley Effect بردلی افکت: زمانی که دست کم یکی از نامزدهای انتخاباتی رنگین پوست باشند، کارشناسان "بردلی افکت" را به عنوان عاملی مؤثر در انتخابات در نظر می گیرند. این عامل از آنجا خود را نشان داد که تام بردلی شهردار افریقایی امریکایی و دموکرات لس آنجلس در سال 1982 در حالی که در نظرسنجی ها حدود 20 درصد از نامزد جمهوری خواه پیش بود، ناگهان نتیجه انتخابات را از دست داد. بسیاری از کسانی که پای صندوق های رأی رفته بودند بعدها گفتند که از انتخاب یک افریقایی امریکایی به عنوان شهردار خود رضایت نداشتند. اگرچه جامعه امروز امریکا از دو دهه گذشته دستخوش تحولات مثبتی در زمینه حقوق سیاهان شده است، بسیاری معتقدند که این عامل هنوز نقشی هر چند جزیی در نتایج انتخاباتی امریکا ایفا می کند.
اوباما در انتخابات درون حزبی دموکرات ها، ایالت های سفید کالیفورنیا، نیویورک و نیوجرسی را از دست داد، اما ایلینوی را که خود سناتور آن بود، بدست آورد. بر اساس تحلیلRealClearPolitics اوباما به عنوان نمونه پیش از برگزاری انتخابات در نظرسنجی های کالیفورنیا بین 8 تا 13 درصد از هیلاری کلینتون پیش بود. کارشناسان معتقدند که علاوه بر بردلی افکت، عامل ناتوانی کمپین اوباما در ایالت های بزرگ نیز تأثیرگذار بوده است. اوباما بخش زیادی از پیروزی های خود را مرهون بازوهای اجرایی داوطلب خود است که در عرصه میدانی فعالیت می کنند. کارشناسان تأثیر این بازوهای تبلیغاتی را در انتخابات های بزرگ و شهرهای بزرگ زیر سوال برده اند و معتقدند که در حالتی که تمرکز کمپین اوباما به جای یک ایالت به چندین ایالت معطوف شود، آرای اوباما کاهش می یابد. اوباما در سه شنبه سرنوشت ساز انتخابات مقدماتی، در 1681 دلگیت، تنها 13 دلگیت پیش افتاد، یعنی 8 صدم درصد در حالی که پیش از آن، 6 درصد از هیلاری پیش بود.
کارشناسان سیاسی، تأثیر بردلی افکت را در حالت کنونی بین 5 تا 10 درصد تخمین می زنند. مهم ترین عامل مؤثر بر این موضوع، شمار رأی دهندگان رنگین پوست در ایالت مورد نظر خواهد بود. اگرچه شمار معدودی معتقدند که بردلی افکت بر روی کمپین اوباما تأثیر منفی نداشته است باید پذیرفت که از بین 11 ایالت BattleGround برای اوباما و مک کین، به جز نیومکزیکو، در 10 ایالت دیگر، حضور سفید پوستان در پای صندوق های رأی بسیار بیشتر از دیگر امریکایی ها چه سفید و چه اسپانیک خواهد بود. در حالی که در کل امریکا، شمار سفید پوستان غیر افریقایی و غیر اسپانیایی تبار، حدود 66 درصد است، در پنسیلوانیا، کمتر از نیم درصد رأی دهندگان افریقایی تبار خواهند بود و بالای 85 درصد آنان، سفید امریکایی تبار خواهند بود. این آمار در نیوهمشایر که اکنون یکی از صحنه های جدی نبرد است، به طرز چشمگیری رقم 94 درصد را نشان می دهد. یعنی شمار اسپانیایی تبارها و سیاهان در نیوهمشایر حدود 5 درصد است که یک دهم میانگین کل امریکا است. این میزان در ایالت های شمالی به عنوان نمونه در میسوری 17 درصد و در میشیگان 21 درصد را تشکیل می دهد که یه ترتیب یک سوم و نیمی از میانگین کلی امریکا هستند. بنابراین باید گفت از آنجایی که ایالت های سرنوشت ساز، شمار اندکی جمعیت سیاه پوست دارند، تأثیر مثبت بردلی افکت بر آرای اوباما قطعاً منتفی و تأثیر منفی آن بر میزان رأی اوباما تا حد معقولی محتمل است.
در ایالت های میشیگان و نیومکزیکو، کار برای مک کین دشوار خواهد بود. گرچه جرج بوش پسر، ایالت نیومکزیکو را در سال 2004 از آن خود کرد، در 2000 در آن ایالت متحمل شکست شد. محبوبیت اوباما هم اکنون در نیومکزیکو کاهش نیافته است و به علاوه، اثر بردلی افکت در آن ناحیه تا حد زیادی ناچیز به نظر می آید. از سوی دیگر در میشیگان، به جز اثر بردلی، عامل مؤثر دیگری، پیروزی مک کین را تضمین نمی کند بنابر این کار او در این ایالت نیز دشوار خواهد بود.
این دو ایالت، روی هم رفته 23 رأی الکتورال خواهند داشت و اوباما در صورت پیروزی در آنها با 261 رأی الکتورال، ریاست جمهوری امریکا را از دست خواهد داد. در ایالت هایی غیر از این دو، کار اوباما بسیار سخت و دشوار خواهد بود و نشان خواهیم داد که اوباما 9 ایالت از 11 ایالت سرنوشت ساز را از دست خواهد داد.
وی با احتمال قریب به یقین، فلوریدا را از دست خواهد داد، چه آنکه مک کین از هم اکنون در این ایالت بین 3 تا 5 درصد پیش است. در کارولینای شمالی مک کین، هم اکنون 4 تا 6 درصد پیشی گرفته است. این میزان اختلاف در ایندیانا 4 درصد و در میسوری حدود 7 درصد است. بدین ترتیب، با احتمال بالاتر از 95 درصد، مک کین 4 ایالت از 11 ایالت را با خود همراه دارد.
4 ایالت از 11 ایالت سرنوشت ساز که پیروزی مک کین در آنها تقریباً قطعی است:
در ایالت ویرجینیا، جرج بوش در 2000 و 2004 با اختلاف بیش از 8 درصد پیش بوده است. به علاوه که محبوبیت اوباما در این ایالت افت شدید و محبوبیت مک کین، رشد چشمگیری را نشان می دهد. از آنجایی که در این ایالت، احتمال بروز بردلی افکت نیز هست، آن را از هم اکنون می توان، جزو آرای مک کین محسوب کرد. در اوهایو نیز محبوبیت اوباما 5 درصد کاهش داشته و جرج بوش در هر دو انتخابات آن ایالت را بدست آورده است، با این تفاوت که مک کین از هم اکنون در اوهایو، حدود 1 درصد پیش افتاده است و امکان پدیده بردلی در آنجا نیز وجود دارد، اوهایو را نیز بایستی از هم اکنون جمهوری خواه دانست.
در نیوهمشایر، محبوبیت اوباما در سه ماه گذشته، افت شدیدی بیش از 4 درصد را نشان می دهد، به علاوه که در آن انتظار بردلی افکت از هر نقطه دیگری در امریکا بیشتر است. نکته مهم آن است که اوباما حتی با در اختیار داشتن نیوهمشایر که احتمال آن بسیار اندک است، 265 رأی الکتورال خواهد داشت که 5 رأی از میزان مورد نیاز او کمتر خواهد بود. بنابراین مک کین نگرانی خاصی از این ایالت نخواهد داشت. به علاوه که اوباما با داشتن نوادا نیز تنها 270 رأی را از آن خود خواهد کرد و سرنوشت اتخابات به دادگاه عالی امریکا کشیده خواهد شد.
دو ایالت باقیمانده کولورادو و نوادا هر دو از ایالت های سنتی جمهوری خواهان هستند که در آنها جرج بوش 5 تا 8 درصد از رقیب دموکرات خود در انتخابات قبل پیش بود. در این ایالت ها نیز محبوبیت اوباما به شکل چشمگیری در سه ماه گذشته کاهش داشته است. در هر دو ایالت 6 درصد. به علاوه که مک کین از هم اکنون در نوادا از رقیب خود پیشی گرفته است و در کولورادو نیز احتمال پیروزی او با رشد 5 درصدی در سه ماه گذشته و فاصله کنونی دو دهم درصدی بسیار زیاد است.
در نهایت می توان گفت که گرچه اوباما با 238 رأی الکتورال در شرایط کنونی، امید فراوانی به کسب ریاست جمهوری ایالات متحده دارد، برای بدست آوردن 30 رأی باقیمانده راه بسیار بسیار دشوار و سختی را در پیش دارد. در بسیاری از این ایالت ها، نظرسنجی ها از کاهش شدید محبوبیت او حکایت می کنند که بین 4 تا 6 درصد بوده است. بسیاری از این ایالت ها بطور سنتی جمهوری خواه بوده اند. مک کین، مومنتوم حرکتی اوباما را در این ایالت ها بدست گرفته است و حتی اگر نگوییم آن را از آن خود کرده، کار اوباما را با چالش هایی جدی روبرو کرده است. پدیده بردلی افکت هیچ تأثیری روی مک کین نخواهد داشت در صورتی که ممکن است، هر لحظه اوباما را در ایالتی که به آرای آن مطمئن بوده است دچار دردسر کند. در نهایت، مک کین، حربه جدیدی را نیز به معادلات انتخاباتی وارد کرده است. تقریباً همه کارشناسان بر این باورند که سارا پیلین، یار انتخاباتی او نه تنها اثری منفی بر کمپین مک کین نداشته بلکه اثرات مثبت حضور او، روز به روز افزایش می یابد.
می توان گفت که داستان اوباما و مک کین شباهت به دو رهرو دارد که قصد رسیدن به مقصدی مشخص دارند. یکی از آنها راهی را می رود که کوتاه تر اما پرخطر تر است و دیگری مسیری که بلندتر اما ایمن تر است. خطراتی که کمپین اوباما را تهدید می کنند؛ شیب نزولی شدید او، گرایش سنتی و همیشگی ایالت های سرنوشت ساز، پدیده بردلی افکت، حضور جدی تر جمهوری خواهان نسبت به آمار نظرسنجی ها، مأیوس شدن رأی دهندگان هیلاری و در نهایت انتخاب سارا پیلین از سوی مک کین و همینطور ضعف کمپین داوطلبان اوباما در پوشش های میدانی انتخابات بزرگ، شانس اوباما را در این انتخابات تا حد بسیاری کاهش داده است. نکته مهم درک این مطلب است که گرچه اوباما نقداً 238 رأی الکتورال دارد، در 9 ایالت از 11 ایالت سرنوشت ساز، اوباما با همه مشکلات فوق الذکر یک جا و در یک زمان روبرو است.
با همه این احوال هنوز دو ماه به انتخابات ریاست جمهوری امریکا در چهارم نوامبر باقی مانده است و در این فاصله کاندیداها سه بار با یکدیگر مناظره رو در رو خواهند داشت. هر یک از این سه مناظره می تواند نتیجه انتخابات را تا حدی تغییر دهد. 24 ام سپتامبر، مناظره رو در روی مک کین و اوباما که از شبکه CNN پوشش داده خواهد شد، دور جدیدی از وقایع را رقم خواهد زد که رییس جمهور بعدی امریکا را مشخص خواهد کرد.
روزبه بخشی ـ تهران ـ ایران
تابستان 87
